Basishouding.
De juiste houding is essentieel in elke sport, maar bij skiën heeft het geen zin om een gedetailleerde beschrijving van de basishouding te schrijven. De basishouding is de houding die een goede skiër alleen aan het begin van een afdaling aanneemt, en daarna nooit meer. De eerste fout die een skiër kan maken, is vast komen te zitten in de basishouding na de eerste bocht.
De basishouding is eerder een startpositie dan een actieve beweging. Op de piste moeten we ons voortdurend aanpassen aan de veranderende omstandigheden. We gaan van de ene bocht naar de andere; het ene been buigt meer dan het andere; soms liggen we parallel aan de helling, en soms skiën we er dwars overheen. Er is geen tijd en geen reden om in één houding te blijven.
Het heeft geen zin om een statische afbeelding te kopiëren alleen omdat die “eruitziet als een ideale skiër”. Het is beter om de belangrijkste bewegingselementen en functies te begrijpen die we gebruiken in combinatie met de basishouding. In het eerste deel behandelen we de op- en neerwaartse bewegingen.
Een diepere squatpositie aannemen lijkt net zo eenvoudig als een squat in de sportschool of op een stoel gaan zitten. Maar we moeten eerst bedenken dat er drie gewrichten bij de squat betrokken zijn: de enkel, de knie en de heup. Deze drie gewrichten moeten synchroon werken.
Begin de beweging van onder naar boven. Buig eerst je enkel, buig dan je knie en vervolgens je heupgewricht.
Houd uw ogen gericht op een doel in de verte om te voorkomen dat u voorover buigt.
We identificeren ons met de positie van ons hoofd. Daarom zorgt het verlagen van de houding vaak alleen voor een verlaging van het hoofd en het bovenlichaam. Het verlagen van de houding moet echter het zwaartepunt van het lichaam verlagen, niet alleen het hoofd. Vooroverbuigen heeft niets te maken met het buigen van de knieën. Integendeel, soms gaat het juist gepaard met het strekken van de knieën.
Pak het bovenste deel van de skischoenschaal (onder de gesp) vast met je wreef door je voeten op te tillen.
Trek je voeten naar achteren en houd ze daar.
Houd je knieën boven je tenen.
Zonder actieve strekspieren zal het lichaam in elkaar zakken. Het is net zoals we lui op een stoel ploffen. Natuurlijk is het makkelijker om in een hurkhouding te komen door de strekspieren te ontspannen. Maar een simpele ontspanning resulteert niet in een actieve houding. Een betere manier is een gecontroleerde ontspanning door de antagonistische buigspieren aan te spannen.
Nuttige feedback gaat over hoe de skischoen je ondersteunt. Je gebruikt je lichaamsgewicht wanneer je op de bovenkant van de tong leunt en je hielen naar achteren schuiven. Je gebruikt je spieren wanneer je met je wreef de tong in het midden en de bovenkant van de schaal raakt.
De extra ondersteuning van de ski-uitrusting zorgt ervoor dat het zwaartepunt van het lichaam te ver naar achteren zakt. Door de enkels gebogen te houden, kan een achteroverliggende positie worden voorkomen.
Bij het skiën moeten we er een gewoonte van maken om de enkel altijd licht gebogen te houden.
Door de enkel te buigen, stabiliseert u het gewricht. In een open stand heeft de enkel meer bewegingsvrijheid.
Een precieze verbinding tussen ski en lichaam vereist meer spierkracht als het enkelgewricht open is. Het permanent gebogen houden van de enkel is een belangrijke factor voor een stabiele houding.
Door eerst het heupgebied te activeren, kan het bekken worden gestabiliseerd. Een stabiel bekken is de kern van een stevige houding. Een opwaartse beweging waarbij de knieën de boventoon voeren, resulteert vaak in een ongewenste (anterieure) bekkenkanteling (APT).